| DMT - Terapia Tańcem i Ruchem |
 |
 |
 |
|
„Ciało jest jak piasek, umysł jest jak wiatr, jeśli chcesz zobaczyć jak wieje wiatr, popatrz na piasek” B. B. Cohen
DMT, a właściwie, od 2009 roku DMP, to skrót od angielskiego - Dance Movement Psychotherapy, to metoda psychoterapeutyczna, wykorzystująca taniec i ruch jako proces integracji osoby w sferach emocjonalnej, poznawczej, fizycznej i społecznej. Zaliczana jest do nurtu terapii poprzez sztukę. Jako osobna profesja wyłoniła się około 1940 roku na terenie Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Jego prekursorką była tancerka Marian Chace, która wykorzystała terapię tańcem z pacjentami psychotycznymi, z którymi trudno było nawiązać werbalny kontakt.
Teoria Psychoterapii Tańcem i Ruchem opiera się na założeniu, że w ciele człowieka zawarta jest jego historia i osobowość, zaś jego ruch odzwierciedla indywidualny sposób myślenia i przeżywania emocji. „Stany psychiczne manifestują się fizycznie w napięciach mięśniowych, sposobie oddychania, postawie ciała i dynamice ruchu. Relacja ciało-psychika jest wzajemna: nie tylko psychika wpływa na ciało, lecz także doświadczenia ciała mają wpływ na psychikę” (Koziełło, 2002, s. 57). Zdrowie człowieka to integracja psychiki i ciała. Ponieważ jedno oddziałuje na drugie, jak czytamy w definicji Brytyjskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Tańcem i Ruchem, eksplorowanie bardziej zróżnicowanego zakresu ruchów daje możliwość doświadczania większej równowagi, przy jednoczesnym wzroście spontaniczności i zdolności adaptacyjnych. W czasie sesji psychoterapeutycznej posługujemy się przede wszystkim językiem ciała. Zazwyczaj zaczyna się ona fizyczną rozgrzewką, podczas której wyłaniają się tematy do dalszej pracy. Pracuje się z nimi poprzez różne ruchowe doświadczenia proponowane przez terapeutę (samodzielne, w parach, w grupie). Można pracować z muzyką lub w ciszy. Dźwięki mogą być sugestywne, podpowiadać pewien rytm, zachęcić do ruchu. Odpowiednio dobrane pozwalają wywoływać lub wzmacniać różne emocje, co umożliwia terapeucie inicjowanie pracy z różnymi stanami emocjonalnymi. Cisza zaś, pozwala na odnalezienie własnego rytmu. Podczas sesji jest także miejsce na komunikację słowną. Po doświadczeniu ruchowym terapeuta zaprasza do refleksji na temat siebie, tego co się wydarzyło podczas ruchu i zastanowienia się, jak można przełożyć to na codzienne życie. Poprzez skojarzenia, jakie ruch może dostarczać naszej wyobraźni, mamy możliwość analizowania ich znaczenia w rozumieniu psychologicznym. Cała sesja podsumowywana jest w ruchu lub werbalnie. Z reguły sesje odbywają się raz w tygodniu i trwają godzinę, choć wszystko zależy od kontekstu i ustaleń z terapeutą. Zaleca się przyjście w luźnym stroju, który nie będzie krępował ruchów. Celem Psychoterapii Tańcem i Ruchem nie jest taniec sam w sobie, tylko dotarcie do uczuć, które nie mogą być zwerbalizowane. Nie ma tu dokładnych wskazówek dotyczących ruchu, czy nauki sekwencji ruchowych. Każdy ruch jest właściwy, gdyż służy poznaniu siebie, zwiększeniu dostępu do pełniejszego odczuwania, wyrażania emocji i wykorzystania swoich możliwości. Nie jest potrzebne żadne oświadczenie taneczne. W swoim subiektywnym odczuciu, „nie każdy umie tańczyć, natomiast każdy się porusza – oddycha, wyraża się za pomocą gestów, wykorzystuje ruch funkcjonalny do osiągania różnych celów.” (Pędzich, 2009, s. 12). Głównym narzędziem jest improwizacja ruchowa. Taki taniec pozwala nam dotrzeć do pełni siebie. Hanna Samson, tak opisuje swoje doświadczenia z warsztatów rozwojowych, prowadzonych z wykorzystaniem tej metody: „Tu nie powtarza się cudzych kroków, lecz szuka własnych. Nie podąża za mistrzem, lecz budzi wewnętrzną tancerkę. Jest w każdej z nas, tylko czasem śpi ukryta za murem lęków, zahamowań, kompleksów”. przygotowała Anna Wdowiak
Źródła:
|
